On the Rocks

Het is stil. Ik hoor alleen het geluid van de Ahuriri rivier die beneden me door een brede bedding van grind ruist. De beginnende schemering creëert een mysterieuze sfeer. De gravelweg is overgegaan in een zandpad. Ik neem de laatste bocht en staar omhoog. Tegen een enorme wand. Een verweerde kathedraal? Nee, eerder een oude burcht.  Moeder natuur is een verdomd goede beeldhouwer.

Voor me torenen de 'Clay Cliffs' de hoogte in. Een geërodeerde rotswand van zandsteen. Afzettingen uit een oeroude oceaan. Honderd meter hoog. In een kleurenschakering van rood, bruin, blauw en grijs. Hartstikke nieuw, in geologische termen. Een miljoen jaar pas. 
Nadat de Zuidelijke Alpen van Nieuw Zeeland zich door de botsing van continenten hadden gevormd, volgde er nog een heel vormingsproces. Het gesteente en de sedimenten die van de oceaanbodem waren opgetild, werden blootgesteld aan weer en wind. Gletsjers en rivieren gingen hun gang. Boetseren maar. Nou dat is gelukt. Dit land grossiert in wonderlijk gevormde rotsformaties. 

Een paar honderd kilometer noordelijker ligt Castle Hill. Weer zoiets. Kastelen van kalksteen. Uit diezelfde oeroude oceaan. Eenmaal opgetild boven water werd het sediment verder gevormd door erosie van regen en rivierwater. Karst heet dat. Rotsblokken zijn schijnbaar willekeurig neergesmeten op de helling van een heuvel. Met bizarre vormen. Ik loop langs een enorm hondenbot, lijkt het. Even verderop een rotte appel, en daar een scheve paddenstoel. Terwijl ik rondloop en het vreemde  landschap probeer te bevatten, denk ik ineens aan 'The Flintstones'. Dit lijkt het perfecte decor voor 'Bedrock City'. Maar daarmee doe ik deze plek tekort. Sta even stil en je voelt de magie van dit oord.  Voor de Maori's is Castle Hill, of Kura Tawhiti in Maori taal, een speciale plek. Oude rotstekeningen laten zien dat hun voorouders hier al eeuwen komen. Het is het tastbare bewijs van de geschiedenis van de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland. 

Het café bij Punakaiki, aan de westkust van het Zuidereiland, serveert lekkere pannenkoeken. Met een reden. We zijn bij de Pancake Rocks. Rotsen met een bijzonder kenmerk: ze zijn opgebouwd uit tientallen laagjes boven elkaar. Juist, het beeld van een stapel pannenkoeken. Vermoedelijk ontstaan omdat het zandsteen in de rotsen de afgelopen 100.000 jaar harder erodeerde dan het kalksteen.  Stylobedding noemen ze dat.  Hoe dat proces precies in zijn werk gaat, is een mysterie dat wetenschappers nog niet hebben kunnen verklaren. Des te beter, het  vraagteken maakt dit kunstwerk aan zee nog specialer.

De laatste paar bijzondere rotsen herken ik van een vierhonderd jaar oude tekening. Isaac Gilsemans, bemanningslid van de expeditie van Abel Tasman tekende deze kust in december 1642. Het waren de allereerste observaties van Nieuw Zeeland die zijn vastgelegd.  Uniek materiaal dat onderdeel is van het journaal van Abel Tasman. Gilsemans was een nauwgezet tekenaar. De rotsen in zee die hij heeft ingetekend herken ik meteen. Vanaf zee waren deze klippen een opvallend baken. Toepasselijk doopte Tasman de kaap 'Clyppige Hoeck'. De Nieuw Zeelanders koesteren dit stukje van hun historie. Op verschillende informatieborden in het gebied wordt het verhaal van Tasman en Gilsemans verteld en geïllustreerd. James Cook was de volgende ontdekkingsreiziger die ruim honderd jaar later langskwam. Met minder succes. Door het slechte weer kon hij de kust niet naderen. Hij werd teruggedreven de zee in.  Wat een rotplek, moet hij gedacht hebben. 'Cape Foulwind', is de naam die hij de kaap gaf, en hoe die sindsdien is blijven heten. 

Het zijn ruige processen die al deze rotsen op het Zuidereiland hebben gevormd. James Cook; je had met mij een dag moeten rots-kijken. Om na afloop een nieuwe naam voor deze kaap te kiezen. Cape Wow.