De stad beeft

Dit is geen stad voor dragers van contactlenzen. Tenminste, niet als je in het centrum moet zijn. Windvlagen blazen wolken zand in je gezicht. Die komen niet van het strand of een nabijgelegen woestijn. Als het waait staan de talloze  bouwterreinen in het centrum garant voor geïrriteerde ogen.

Het is stil in hartje Christchurch. Weinig auto's, nauwelijks mensen. Grote open ruimten die helemaal niet horen bij het centrum van een Westerse stad. Om en om zie ik vervallen gebouwen naast nieuwbouwprojecten in de steigers. Met een overeenkomst: ze zijn allemaal leeg. Alsof de stad langzaam herstelt van een groot bombardement. In zekere zin is dat ook zo. Alleen kwam de 'bom' niet van boven, maar diep uit de aarde. In februari 2011 sloeg een aardbeving met een kracht van ruim 6 op de schaal van Richter toe. Dat terwijl de stad een paar maanden daarvoor ook al door een beving was geteisterd.

Vooral in het centrum stortten gebouwen in. Met bijna 200 doden als gevolg. De stad was letterlijk in shock. De Anglicaanse kathedraal, zwaar beschadigd, is een symbool geworden van het litteken dat Christchurch heeft overgehouden. Aan het hek dat de ruïne omspant hangen rozen. Van mensen die houden van hun stad. Het is onzeker wat er met de ruïne gaat gebeuren. Ongeschikt voor restauratie is de conclusie tot nu toe. 

Geografen weten dat het gebied rond de Stille Oceaan gevoelig is voor aardbevingen. Onze aardkorst is voortdurend in beweging. Wanneer twee platen van de aardkorst langs elkaar schuren bouwt zich spanning op die zich een keer zal ontladen. De schok die dan volgt maakt een aardbeving. 
Een keer heb ik het zelf meegemaakt. Dat was in Nederland, 1992. De beving waarvan waarvan het epicentrum bij Roermond lag. Ik was 100 kilometer noordelijker. Midden in de nacht schrok ik wakker. De vloer trilde, de muren kraakten. Net voor ik de deur uit wilde rennen hield het op. In de huizen aan de overkant van de straat zag ik lichten aangaan. Op de radio kwamen de eerste berichten van luisteraars binnen. Er waseen aardbeving geweest. Een van de dj's zei: "zeker Ien Dales die uit haar bed is gevallen". Een grap die later een rel werd, en de omroep dwong tot excuses.

Meneer Godley was een van de eerste Engelse kolonisten hier. Een gelovig man. In 1848 richtte hij een stichting op die een enorm stuk land van ruim 1000 vierkante kilometer kocht. Het doel was een tegenhanger creëren van de koloniale steden in Australië en Nieuw Zeeland waar zedeloosheid, drank en verval heersten. De eerste 1000 emigranten uit Engeland kwamen hier in 1850 aan. Om een begin te maken aan wat de tweede stad van Nieuw Zeeland zou worden.  Tot de aarde ging schudden, mensen wegtrokken, en Christchurch de tweede plaats aan haar rivaal Wellington moest afstaan.

Maar de stad knokt terug. De eerste cafés en luxe winkels zijn alweer geopend. Nog zonder winkelend publiek, dat wel. In het centrum rijdt een historische tram. Voorop prijkt "city tour". Het is een bizar gezicht, dat trammetje in wat een moderne 'ghosttown' lijkt. Ik vind het stoer. Als je wilt kun je mee met de 'Rebuilding Christchurch bustour'. Maak van je ramp een attractie, denk positief. Dit komt zeker goed: met al die gebouwen die opnieuw verrijzen ligt een wederopstanding van Christchurch in het verschiet.